Budowa wiolonczeli
Pudło rezonansowe - z wyglądu wiolonczela jest podobna do skrzypiec lecz jest o wiele większa. Dlatego też pudło rezonansowe, z wycięciami po bokach w kształcie litery "C", jest znacznie większe. W górnej płycie znajdują się dwa otwory rezonansowe w kształcie litery "f". Gryf - z bezprogową podstrunnicą zakończony główką w kształcie ślimka. 4 struny - strojone kwintami (C, G, d, a) podparte są na podstawku (mostku) i zaczepione są o strunnicę (w której z reguły znajdują się maszynki służące dostrajaniu instrumentu), a za ich naciąg odpowiadają kołki znajdujące się w komorze kołkowej (w główce). W dolnej części pudła rezonansowego znajduje się rozkładana nóżka na której opiera się instrumint o podłogę. Smyczek - podobnie jak smyczek skrzypcowy składa się z drzewca, szpica, włosia, żabki i śrubki do naprężania i rozluźniania włosia. Włosie smyczka smaruje się kalafonią by zapobiec ślizganiu się go po strunach. Na wiolonczeli gra się siedząc, gdzie pudło rezonansowe (podparte o podłogę nóżką) znajduje się między kolanami wiolonczelisty. Gryf skierowamy pionowo ku górze znajduje się na wysokości ramienia i przedramienia muzyka. Lewą rękę podnosi go gryfu i dociska palcami struny. Jest to samodzielny solowy instrument ale może być traktowana także jako instrument orkiestrowy.